Zapalenie gruczołu krokowego jest jedną z najczęstszych chorób urologicznych u mężczyzn. Powszechnie przyjmuje się, że po 30 latach 30% mężczyzn cierpi na zapalenie gruczołu krokowego, po 40–40%, po 50–50% itd. Jednocześnie rzeczywista częstość występowania jest znacznie wyższa niż zarejestrowana, co tłumaczy się specyfiką diagnozy i możliwością wystąpienia choroby w postaci utajonej.
Gruczoł krokowy to mały narząd gruczołowo-mięśniowy, który znajduje się w miednicy małej pod pęcherzem i obejmuje początkowy odcinek cewki moczowej. Gruczoł krokowy wytwarza wydzielinę, która po zmieszaniu z nasieniem utrzymuje aktywność plemników i ich odporność na różne niekorzystne warunki.
W przypadku zapalenia gruczołu krokowego pojawiają się liczne problemy z oddawaniem moczu, zmniejsza się libido i upośledzona jest erekcja. Najsmutniejsze jest to, że w przypadku braku odpowiedniego leczenia około 40% pacjentów boryka się z jakąś formą niepłodności, ponieważ gruczoł krokowy nie jest już w stanie wytwarzać wystarczającej ilości wysokiej jakości wydzieliny, aby zapewnić ruchliwość plemników. Należy pamiętać, że podobne objawy mogą wystąpić nie tylko w przypadku zapalenia gruczołu krokowego, ale także w przypadku gruczolaka prostaty i raka.
Przyczyny zapalenia prostaty
Istnieją 4 główne postacie zapalenia gruczołu krokowego: ostre bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, przewlekłe bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego, niebakteryjne zapalenie gruczołu krokowego i prostatodynia.
U osób poniżej 35. roku życia choroba zwykle przebiega w postaci ostrego bakteryjnego zapalenia gruczołu krokowego. Bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego nazywa się, gdy laboratoryjne potwierdzenie obecności infekcji. Najczęściej okazuje się, że jest to chlamydia, rzęsistkowica, gardnerelloza lub rzeżączka. Zakażenie dostaje się do gruczołu krokowego przez cewkę moczową, pęcherz, odbytnicę oraz przez naczynia krwionośne i limfatyczne miednicy. Jednak najnowsze badania dowodzą, że w większości przypadków infekcja ma podłoże w istniejących zaburzeniach w budowie tkanki prostaty i w jej krążeniu. W niebakteryjnym zapaleniu gruczołu krokowego nie można wyizolować bakterii, choć nie wyklucza to ich obecności.
U starszych pacjentów częściej diagnozuje się przewlekłe postacie choroby. Prostatodiniey odnosi się do obecności obrazu klinicznego zapalenia gruczołu krokowego, zgrubienia tkanki prostaty bez objawów stanu zapalnego.
Objawy zapalenia prostaty
Objawy zapalenia gruczołu krokowego można podzielić na 3 grupy:
- zaburzenia układu moczowego (częste i bolesne parcie na mocz, uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza), ból w podbrzuszu;
- zaburzenia funkcji seksualnych (ból wzdłuż cewki moczowej i odbytnicy podczas wytrysku, słaba erekcja, przedwczesny wytrysk, utrata orgazmu itp.);
- wzmożony niepokój i nerwowość mężczyzny, spowodowana skupieniem uwagi pacjenta na jego stanie.
Ostre zapalenie gruczołu krokowego zwykle rozpoczyna się wzrostem temperatury ciała do 39-40° C, któremu towarzyszy gorączka i dreszcze. Oddawanie moczu jest trudne i bolesne. Rozwija się obrzęk gruczołu krokowego, który może powodować ostre zatrzymanie moczu.
Przewlekłe zapalenie gruczołu krokowego przebiega spokojniej, ale w dowolnym momencie, pod niesprzyjającymi czynnikami, może wystąpić zaostrzenie. Prawdopodobnie bezobjawowy.
Komplikacje
W przypadku braku szybkiego leczenia zapalenie gruczołu krokowego może powodować następujące powikłania:
- przejście ostrego zapalenia gruczołu krokowego w przewlekłe,
- niedrożność pęcherza z ostrym zatrzymaniem moczu, która wymaga leczenia operacyjnego,
- rozwój niepłodności męskiej,
- zwężenie i bliznowacenie cewki moczowej,
- nawracające zapalenie pęcherza moczowego,
- odmiedniczkowe zapalenie nerek i inne uszkodzenia nerek,
- ropień (ropienie) prostaty wymagający interwencji chirurgicznej,
- posocznica jest zagrażającym życiu powikłaniem, które często rozwija się u osób z obniżoną odpornością (pacjenci z cukrzycą, niewydolnością nerek).
Co możesz zrobić
Jeżeli doświadczysz opisanych powyżej objawów, postaraj się jak najszybciej zgłosić do urologa.
Co może zrobić lekarz?
Nowoczesny arsenał do diagnozowania chorób prostaty jest bardzo szeroki.
Lekarz zleci badanie bakteriologiczne moczu i wydzieliny prostaty. Aby wyjaśnić lokalizację zakażenia dróg moczowych, bada się różne porcje moczu. Ponadto obowiązkową metodą diagnostyczną jest cyfrowe badanie gruczołu krokowego. Ta procedura nie jest zbyt przyjemna, ale jest bardzo pouczająca. Lekarz może skierować Cię na badanie ultrasonograficzne prostaty i narządów miednicy. Jeśli to konieczne, przepisuje się komputerową lub magnetyczną tomografię jądrową, cystoskopię, urografię i badanie enzymów prostaty.
Stawiając diagnozę, lekarz musi wykluczyć obecność łagodnego rozrostu gruczołu krokowego i raka prostaty. Aby szybko złagodzić ból w ostrym zapaleniu gruczołu krokowego, można zalecić stosowanie leków przeciwbólowych i ciepłych kąpieli.
Bakteryjne zapalenie gruczołu krokowego wymaga obowiązkowego przepisywania antybiotyków, których selekcji dokonuje się na podstawie wyników posiewu bakteriologicznego wydzieliny na pożywce i określenia wrażliwości patogenu na leki stosowane w chemioterapii.
Niebakteryjne zapalenie gruczołu krokowego leczy się lekami przeciwzapalnymi.
Zapobieganie zapaleniu prostaty
Unikaj hipotermii i nie siadaj na zimnych przedmiotach. Stosuj łagodną dietę (wyłączając alkohol, potrawy pikantne, smażone i konserwowane). Regularne życie seksualne to także sposób na zapobieganie zapaleniu gruczołu krokowego (ponieważ jednym z czynników prowokujących jest zastój plemników i częste erekcje bez późniejszego wytrysku). Równie ważna jest profilaktyka chorób przenoszonych drogą płciową.
W wieku dorosłym każdy mężczyzna powinien poddawać się regularnym (raz w roku) badaniom u urologa. Po zapaleniu gruczołu krokowego profilaktyczne kursy leczenia ambulatoryjnego przeprowadza się co najmniej 2 razy w roku przez miesiąc i jeden cykl leczenia sanatoryjnego.